Panningse Jac en Daniëlle voltooien de Big Six

Het is Jac Beumers (52) en Daniëlle den Otter (39) uit Panningen gelukt. Vorige maand wisten ze in Boston de laatste van de zes grootste marathons ter wereld te volbrengen. Met die prestatie voegen ze zich bij een select groepje van iets meer dan zesduizend mensen wereldwijd die hetzelfde deden. Jac en Daniëlle voltooiden de zes marathons in de afgelopen vier jaar. Daarvoor hadden ze nog nooit aan een atletiekwedstrijd meegedaan.

In hun huis in Panningen hebben Jac en Daniëlle alle medailles van uitgelopen hardloopwedstrijden aan een groot rek hangen. In 3,5 jaar tijd verzamelden ze een enorme hoeveelheid eremetaal. Na de wandeltocht bij de Venloop in 2015 kregen ze het plan om de marathon van New York te gaan rennen. In oktober renden ze daar hun allereerste hardloopwedstrijd ooit. In de periode daarna hoorden ze over de Six Stars Finishers, mensen die de marathons van New York, Berlijn, Tokio, Chicago, Londen én Boston, de ‘Big Six’, uit hebben gelopen. Dat werd het ultieme doel. In krap vier jaar tijd werd alles op alles gezet en vorige maand volgde de absolute bekroning.

Verkrampte spier bij Venloop
“Alles in de aanloop naar de Boston-marathon en dus onze Big Six-medaille ging eigenlijk van een leien dakje”, vertelt Jac. “Totdat de Venloop kwam.” Jac en Daniëlle zouden op zondag 31 maart, twee weken voor Boston, allebei de halve marathon gaan lopen in Venlo. Daniëlle moest echter al na 15 kilometer uitstappen. “Ik kon zelfs niet meer lopen.” Een dag later zat ze al bij huisarts en collega-hardloopster Jolanda Verstraten. “Een spier in de hiel was verkrampt. Met ‘dry needling’, een naald in de hiel steken, hebben we het proberen aan te pakken.”

Met nog twee weken te gaan tot de marathon, zat trainen er niet meer in. “We konden het wel afzeggen, maar als Europeanen zonder snelle tijden kom je er moeilijk tussen”, vertelt Jac. “Dan hadden we waarschijnlijk een paar jaar moeten wachten. Geen idee of het dan nog gelukt was en of we er nog zin in hadden gehad.” Ze besloten toch naar de Verenigde Staten af te reizen. “Het was nu of nooit.”

Twee dagen voor de start kon Daniëlle amper lopen. Een dag van tevoren ging het iets beter en dankzij pijnstillers lukte het eerste uur op de maandag van de marathon ook nog wel. Na 20 kilometer ging het zo slecht bij Daniëlle dat de twee stopten om te overleggen. “Niet om uit te stappen, maar of we verder gingen lopen”, aldus Jac. “We spraken af dat we de heuvels op zouden lopen en naar beneden zouden joggen. Zo konden we het nog binnen de tijdslimiet halen.”

Met veel pijn haalde Daniëlle de 28 kilometer, toen het begon te regenen. “Als ik het koud krijg, krijg ik overal last”, vertelt Jac. “Ik moest dus gaan rennen.” De twee besloten dat Daniëlle de rest van het parcours lopend zou afleggen. “We hadden gerekend en het moest te halen zijn binnen de tijd.” Jac rende door, finishte, ging naar het hotel, kleedde zich om en nam warme kleren mee voor Daniëlle. Precies toen hij terug bij de finish was, kwam Daniëlle daar aan. “Alsof het zou had moeten zijn.”

Enorme ontlading na finish
Samen haalden ze hun Big Six-medaille op. “Toen kwam alles eruit”, vertelt Daniëlle. “Dat was zo’n enorme ontlading. Hiervoor zijn we 4 jaar bezig geweest. Het feit dat ik de laatste 14 kilometer heb moeten lopen, maakte het nog wat specialer.” Daniëlle hield geen blijvende schade over aan haar blessure en rent alweer. “We hebben wel rust gepakt hoor. Mijn lijf en hoofd waren daar heel erg aan toe.” Jac heeft zijn zinnen alweer op de volgende marathon gezet. Die in Athene eind dit jaar. “De druk van de Big Six is nu weg, maar ik wil wel ergens voor trainen. Een doel hebben waar je naartoe kunt werken.”

Voor nu zijn de twee vooral trots op wat ze voor elkaar gekregen hebben. “Het is een unieke prestatie die we in relatief korte tijd gedaan hebben. Het was zwaar, maar ook een hele mooie periode met een prachtig einde.”