Chapeau

Weet je nog, je allereerste spreekbeurt? Over waarschijnlijk ‘mijn konijn’, ‘voetbal’ of een onderwerp van soortgelijk niveau? Met een foto van het konijn op het bord (het beestje zelf meenemen is toch wel zielig), vol spanning voor de klas. Ook al waren dat slechts dertig man.

Spreken voor publiek is voor velen spannend, al helemaal voor een groot publiek. Stel je voor dat je de hele wereld eens mocht toespreken. Greta Thunberg uit Zweden deed het vorige week, toen ze de VN-klimaattop in New York mocht openen met haar speech.

“Hoe durven jullie? Dit is allemaal verkeerd’’, brieste het meisje dat nu wereldwijd bekend is. “Ik zou hier niet moeten zijn. Ik zou aan de andere kant van de oceaan naar school moeten gaan. Jullie hebben mijn dromen en mijn jeugd gestolen.”

Ze wijst met haar vinger naar de schuldigen: de oudere generaties en de politieke leiders. Haar argumenten zijn feilloos, de cijfers kloppen. Ze toont venijn en emotie, want dit onderwerp raakt haar. Toch was niet iedereen overtuigd van de speech van dit 16-jarige kind. In de afgelopen week hoorde ik reacties als ‘overdreven’, ‘toneelspel’ en ‘irritant’. Op de beelden is te zien hoe het meisje emotioneel wordt en ook daar kwamen felle reacties op.

Dus. Even terug naar die eerste spreekbeurt van jezelf, hè. Zijn daar beelden van? Als dat zou zijn, zou je jezelf dan uitlachen? Natuurlijk niet, je was immers nog maar een kind en kinderen kunnen zich niet meten met volwassen speechers. Behalve Greta Thunberg. Zij speecht alsof ze al 50 jaar niets anders doet, over een onderwerp veel complexer dan ‘mijn konijn’. En dat doet ze op haar eigen, krachtige en wellicht overdreven wijze.

Lieve Greta, chapeau!

Jill