Geplukt Susanne Schers

Voor een beetje positiviteit moet je in Helden zijn. Daar woont namelijk de 51-jarige Susanne Schers. Ze heeft heel wat meegemaakt, maar telkens blijft ze optimistisch. Binnenkort speelt ze met toneelgroep Aventatie een voorstelling in DOK6 in Panningen. Deze week wordt ze geplukt.

Susanne groeide samen met haar zusje Nicole op in Helden. “Een echte geboren en getogen Heldenaar”, vertelt ze. “We hadden het thuis altijd gezellig en groeiden op in een warm gezin.” Helaas verliep de jeugd van de twee zussen anders dan ze hadden gedacht. “Onze vader kreeg onverwachts op jonge leeftijd een hartaanval. Hij moest geopereerd worden, in Londen. Samen met mijn moeder vertrok hij richting Engeland voor twee weken. Het is wel even zweten als je weet dat de operatie spannend gaat worden. Gelukkig is alles goedgekomen. Deze periode heeft ons toen wel veel gedaan.”

Stop met school
Met het middelbare diploma van het Bouwens in Panningen op zak, ging Susanne verder met een studie agogisch werk in Venlo. “Daar heb ik het niet lang uitgehouden. De eerste stage in het bejaardentehuis vond ik prachtig. Daarna ging ik verder bij een peuterspeelzaal. Dat bleek uiteindelijk niets voor mij. Na een tijdje was mijn zin in school over en besloot ik te stoppen.” Daar waren de ouders van de Heldense niet blij mee. “Nee, inderdaad, maar uiteindelijk stonden ze wel achter mijn beslissing.” Op haar zeventiende begon ze met werken. “Ik heb in verschillende supermarkten gewerkt en na een tijdje beviel ik van onze oudste dochter Jill en stopte ik met werken.”

Echte vrijwilliger
Susanne heeft samen met haar man Peter twee dochters: Jill (26) en Kim (24). De oudste beviel onlangs van een zoon: Lev. En zo werd Susanne oma. “Heerlijk om met die kleine te knuffelen. Daar ga je echt helemaal in op. Ik straal nu zelfs als ik het over hem heb, mooi is dat. Ik heb ook speciaal voor hem een fotoboek gemaakt met allerlei foto’s van de kraamweek en daarna. Soms blader ik het boekje even door en dan word ik weer helemaal gelukkig.”

Na een tijdje wilde Susanne wel weer gaan werken. “Daarvoor heb ik veel vrijwilligerswerk gedaan. Zo zat ik in de ouderraad van de basisschool van mijn kinderen en hielp daar veel mee tijdens activiteiten. Later ging ik elke week naar Dorpsontmoeting de Koeberg in Helden, dat doe ik nog steeds. Samen met de deelnemers onderneem ik verschillende activiteiten en klets ik gezellig mee.”

Wazelen
“Nee zeggen, dat vind ik wel lastig”, zegt Susanne glimlachend. “Als iemand mij om hulp vraagt en het kan wel een week wachten, dan heb ik het mogelijk diezelfde dag al gedaan.” In kletsen, of zoals Susanne het zegt, wazelen is ze vrij goed. “Ja, dat kan ik wel”, zegt ze lachend. “Laatst was ik bij de buurvrouw op bezoek en ik vertelde dat ik hees begon te worden waarop zij antwoordde: ‘Misschien wat minder wazelen?’ Daar had ze wel gelijk in.” Na heel wat uren vrijwilligerswerk, besloot de Heldense in 2007 te solliciteren. “De zorg kriebelde toch. Ik weet nog goed het moment dat ik voor de brievenbus stond met de sollicitatiebrief in de hand. Waar ben ik mee bezig, dacht ik. Goede keuze, want ik werd aangenomen.” Susanne begon bij zorgcentrum Vincent Depaul in Panningen. “Eerst op verschillende afdelingen, maar uiteindelijk kwam ik als voedingsassistente op de gesloten afdeling bij dementerenden terecht. Geweldig werk, dat heb ik echt met passie gedaan.”

Pech
Helaas was het leven daarna geen rozengeur en maneschijn. “In 2011 kreeg ik rugklachten, het bleek een hernia. Snel daarna werd ik geopereerd, maar het zat allemaal nog niet goed. Uiteindelijk ben ik nog vier keer terug geweest om wat aan mijn rug te doen. Ik verloor mijn baan bij Vincent Depaul omdat ik de ziektewet in moest.” Het was nog niet gedaan met de pech. “Mijn dochter Jill moest na ruim 23 weken de zwangerschap van haar eerste kind afbreken, dat was heel zwaar, voor de hele familie. Dit jaar heb ik een knieoperatie gehad want mijn knieën waren versleten. Hals overkop zat ook nog het netvlies van mijn oog los en werd ik hiervoor ook nog eens geopereerd, drie dagen voor de geboorte van Lev, het tweede kindje van Jill. Dat was echt een kloteperiode, dat kan ik je zeggen.” Maar zoals altijd bleef Susanne positief. “Ik stond vaak op met de gedachte: wat zit het mij toch tegen. Toch zit er iets in mij dat zegt dat ik door moet gaan. Ik blijf altijd positief, wat er ook gebeurt.”

Moord in DOK6
Omdat Susanne niet meer kon werken, begon ze haar oude hobby weer op te pakken: vrijwilligerswerk. “Ik heb van alles gedaan en doe nog steeds veel. Zo sta ik op donderdag 7, vrijdag 8 en zondag 9 november op de planken bij DOK6.” Samen met toneelvereniging Aventatie voert ze het stuk ‘Moord in DOK6’ op. “Daar heb ik echt maanden naar toegewerkt, ik heb er zo veel zin in. Het is een prachtige hobby, dat toneelspelen. Ik ga helemaal op in mijn rol en wazelen en gek doen zit wel in mijn bloed.” Onlangs ontdekte Susanne haar verborgen talent. “Ik werd een keer wakker en had ineens zin om mijn gevoelens en gedachten uit te typen. Deze verhalen stuurde ik op naar onze regisseuse Lisette Leenders. Ze was onverwachts ontzettend enthousiast. Uiteindelijk worden deze verhalen volgend jaar tijdens het 40-jarig jubileum van Aventatie vertolkt.”

Susanne heeft heel wat meegemaakt de afgelopen jaren en hoopt nu de tijd met haar man, twee dochters en vooral de kleine Lev voort te zetten. “Gewoon gelukkig zijn, dat is het allerbelangrijkste voor mij. En blijven lachen natuurlijk.”

Tekst en beeld: Niels van Rens