Geplukt: Nico Verstraten Koningslust

Met tuinen die hij aanlegde in binnen- en buitenland is hij niet alleen een succesvol hovenier, hij is ook prijswinnend atleet en wint zelfs prijzen met zijn honing. Als hij zou willen. Deze week wordt Nico Verstraten (66) uit Koningslust geplukt.

Dit jaar viert hij zijn derde veertigjarig jubileum op rij. In 1978 begon hij zijn hoveniersbedrijf in Nijnsel bij Sint Oedenrode, in 1979 trouwde hij met Riet en in 1980 verhuisde Nico naar Koningslust.
Hier bouwde hij zijn bedrijf uit. Hij bediende heel Zuid-Nederland, maar legde ook tuinen aan in België, het Ruhrgebied en de Eifel. “Ik heb nooit reclame hoeven maken. Ik was ooit trendsetter met mijn pottentuin. En alles ging van mond tot mond.”
Een mooie tuin is zijn reclame­object. “Zo heb ik een tuin aangelegd bij een anesthesist in Maasbree die vervolgens een tuinfeest organiseerde. Dat feest leverde mij toen veel klanten op, vooral dokters. En een tuin bij een tandarts sloeg erg aan bij zijn oud-studiegenoten. Zo heb ik toen bij zeven tandartsen een tuin mogen aanleggen.”
Als hovenier ben je eigenlijk een soort kunstenaar, legt Nico uit. “Je moet iets ontwerpen wat bij de klant past. Dus je moet goed kunnen luisteren. En dan moet je iets ontwerpen wat bij de persoon past, maar ook bij de woning en de omgeving. Het geheel moet tuintechnisch verantwoord zijn.”

Huisarts
In zijn hoogtijdagen had hij ruim tien personeelsleden in dienst. Hij had drie busjes rijden. Een onderhoudsploeg en twee in de aanleg. Maar omdat zich geen opvolger aandiende ging hij het bedrijf afbouwen. Maar toen kwam schoonzoon Joost. Een jaar geleden heeft hij het bedrijf overgenomen. Nico is blij dat daarmee de continuïteit is gewaarborgd. En Joost wil het bedrijf weer uitbouwen.
Joost is getrouwd met Nico’s dochter Jolanda (36), de huisarts in Beringe. Net als Nico haalt zij veel prijzen binnen voor Atletiek Helden. “Jolanda heeft negen keer met de Europese kampioenschappen meegedaan. Ze is ooit vierde geworden en is verschillende keren Nederlands kampioen geweest.”
De familie Verstraten is een atletiekfamilie. Michiel (34) en Marlieke (32) doen allebei aan hardlopen, maar winnen ook prijzen met kogelstoten, hoogspringen en verspringen. Michiel is bouwkundig ingenieur, Marlieke is combinatiefunctionaris sport bij de gemeente. Daar is ze ook JOGG-coach (Jongeren Op Gezond Gewicht) en sportcoördinator. “En mijn vrouw Riet leerde ik kennen met hardlopen.” Zij fietst en wandelt nu alleen nog recreatief.

Prijzen
Zelf wint Nico elk jaar prijzen met hardlopen. Afgelopen jaar sleepte hij vijf prijzen in de wacht. Brons met de tien kilometer op het Nederlands kampioenschap veldlopen, zilver bij het NK steeplechase en bij het NK veldcross, brons bij de Zuid-Nederlandse kampioenschappen op de vijf kilometer en goud op de Limburgse kampioenschappen veldlopen. “Ik eindig altijd bij de eerste drie.”
De hardloper is veelzijdig. Hij doet aan verschillende disciplines mee, behalve marathon. “Ik heb wel ooit een halve marathon gerend, maar niet voor de kampioenschappen. Ik ben meer van het kortere, snelle werk.” Een marathon heeft heel veel impact op het lichaam. “Dat zou ik wel kunnen, maar ik heb ook nog een bedrijf. Ik werk zes dagen in de week en moet dan ook nog werk kunnen verzetten.”

Langzamer
De sportman is tevens trainer-coach op niveau vijf voor hardlopen. Het hoogste niveau. “Sporters op dat niveau hebben geen trainer nodig. Vaardigheden hoef je hen niet meer bij te brengen. Zij hebben een coach nodig die vooral de tactiek bespreekt. Je moet slim trainen. Opbouwend trainen is heel anders dan wanneer je al in de wedstrijdfase zit.”
Nico is nu 66. “Als je ouder wordt verlies je aan kracht, snelheid en lenigheid” weet de sportman. “Dat moet je accepteren. De meesten gaan, met het ouder worden, langzamer lopen en langere afstanden. Ze kiezen dan vaker voor de marathon. Maar juist van langer lopen word je stijf. Je spieren worden korter, waardoor je steeds langzamer gaat lopen. Daarmee gaat ook het verouderen dubbel zo snel.”
Beter kun je lenigheidsoefeningen doen en krachttraining. “Zelf doe ik tijdens het werk genoeg aan krachttraining en conditietraining. Ja, ik zit ook wel binnen om te tekenen, maar ben toch vooral buiten aan het werk. Na een hele dag werken hoef ik geen lange duurloop meer te doen. Dan kan ik beter twee series doen van 10 keer 150 meter.”

Honing
Wat ook meewerkt aan zijn conditie is honing. “Dat bevat veel koolhydraten en snelle suikers die direct worden opgenomen. En het werkt ontstekingsremmend.” Nico eet elke week een pot honing. Dat kan, want hij heeft zelf bijen. Ooit had hij vijftig kasten, nu nog zo’n vijfentwintig. “Daarmee ben ik ook al een grote imker. En ik kan er niks mee verdienen, dus meer moet het niet zijn.”
Zijn opa had al bijen, dus die passie had hij al toen er ongeveer dertig jaar geleden een zwerm in zijn tuincentrum kwam hangen. Die heeft hij toen geschept. Daar is het mee begonnen.
Het is geen modern ras, vertelt de imker. “Het is iets regionaals. De bijen zijn niet héél vriendelijk, maar de kwaliteit honing is ontzettend goed.” Ooit deed hij met een landelijke wedstrijd mee om zeker te zijn van de kwaliteit. “Ik won meteen de eerste prijs. Toen wist ik genoeg. Ik heb daarna nooit meer meegedaan.”

Tekst en beeld: Marc van der Sterren