Uit Peel en Maas Carlijn Dieleman

Ze groeiden op in Peel en Maas, maar besloten om diverse redenen de gemeente te verlaten. In de rubriek Uit… Peel en Maas gaan we op zoek naar de redenen voor het vertrek en hoe het de mensen vergaan is. Dit keer een bijzondere editie voor redacteur Rob. Hij interviewde zijn zus Carlijn Dieleman (32) die ruim 4,5 jaar geleden naar Auckland in Nieuw-Zeeland vertrok.

Skype was dit keer niet nodig. Carlijn is namelijk een maand in Nederland. Allereerst om het 40-jarig huwelijk van de ouders van haar vriend Wynand te vieren, maar ze plakte er drie weken vakantie in haar moederland aan vast. "Het is alweer anderhalf jaar geleden dat ik in Nederland was. Als ik iets mis in Nederland zijn het wel de mensen. Mijn familie en vrienden. Dus als ik de kans heb, wil ik hier ook zo lang mogelijk blijven. Zeker om mijn 3,5 maanden oude neefje te leren kennen."

Ruim 4,5 jaar geleden durfden ze samen de stap naar het buitenland aan. Carlijn woonde in die tijd van die beslissing al niet meer in Panningen, waar ze de eerste 24 jaar van haar leven doorbracht. Twee jaar eerder ging ze naar Eindhoven om daar bij een vriendin in een appartement te gaan wonen. "Eigenlijk deed ik dat toen vooral omdat dat handig was. Uiteindelijk vond ik het een superleuke stad." Ze leerde er Wynand kennen die vanuit Roosendaal in de stad was komen wonen. Samen met hem maakte ze in de jaren daarna plannen, zegde ze uiteindelijk haar baan op en vertrok ze in augustus 2015 richting de andere kant van de wereld.

Begeleider op school
Carlijn kwam niet helemaal zonder plan aan in het nieuwe land. Via de Panningse Ruth, die al eerder naar Nieuw-Zeeland vertrok, wist ze nog voordat ze in het land aankwam al een baan te regelen. "Dat was bij een klein restaurantje. Daarnaast ging ik op een school werken als onderwijsassistente." Met haar Nederlandse hbo-opleiding pedagogiek wist ze later een baan op een school te krijgen als begeleider van mensen met een beperking. "Ik hielp ze met hun tijd na de opleiding. Dus met het regelen van werk, dagbesteding of nog een studie bijvoorbeeld."

Tijdens die baan leerde ze iemand kennen die op de universiteit van Auckland werkte. "Daar heb ik toen gesolliciteerd, werd ik aangenomen en werk ik nog steeds. Ik help studenten met een leerstoornis. Dus die bijvoorbeeld dyslexie, adhd of autisme hebben. Eigenlijk iedereen die moeite heeft met leren. Die ondersteun ik tijdens hun studietijd." Die baan heeft ze sinds december 2018.

Ook buiten het werk om verliep het allemaal prima. Vrienden maken was niet zo heel moeilijk. Dat komt volgens Carlijn door de mentaliteit van de mensen in Auckland. "Vanaf het begin waren de mensen heel erg open. In Eindhoven had ik best wel moeite om mensen te leren kennen. Nederland werkt toch vooral met vriendengroepen. In Nieuw-Zeeland werden we vanaf het begin voor feestjes uitgenodigd. De mensen zijn wat relaxter, makkelijker in de omgang."

Toch was dat ook wennen. "Ze geven bijvoorbeeld niet veel om tijd", legt ze uit. "In Nederland komt iedereen op tijd. Dat is in Nieuw-Zeeland wel anders. Soms komen mensen zelfs twee uur te laat. Bij mijn eerste verjaardag dacht ik dat niemand mij aardig vond. Ik had gezegd vanaf 19.00 uur, maar de eerste mensen kwamen pas om 21.00 uur. Tijd boeit ze gewoon niet."

Eigen rugbyteam
Daarnaast richtte Carlijn samen met Wynand het allereerste mixed ability rugbyteam, een team waar mensen met en zonder een beperking samen kunnen spelen, op in Nieuw-Zeeland."We spelen in de reguliere competitie, dus we winnen eigenlijk nooit. Maar onze spelers zijn al heel blij als we punten scoren. Als ze maar plezier hebben, dat is het belangrijkste."

Het werken en leven in Nieuw-Zeeland beviel zo goed dat Carlijn en Wynand er na één jaar niet over dachten terug te keren. Inmiddels hebben ze een permanent visum en een huis in Auckland. Er is wel nog genoeg te zien voor het stel, vertelt Carlijn. "Verschillende familieleden en vrienden zijn hier op bezoek geweest en ik denk dat zij meer gezien hebben van het land dan ik. We gaan regelmatig weekendjes weg en bezoeken van alles, maar dat zijn vaak dezelfde plekken op het Noordereiland. Laatst zijn we wel een week meegereisd met mijn broertje op zijn tocht door Nieuw-Zeeland."

Hondje Axl
Er is nog genoeg om terug te keren naar Nieuw-Zeeland voor Carlijn. Ook hondje Axl mag daarbij niet vergeten worden. Sinds afgelopen november kwam hij bij het gezin en vergt hij veel aandacht. "Het is echt nog een puppy en bijt op alles en is soms wat enthousiast, maar hij is wel superleuk", lacht Carlijn. "We kunnen niet zonder hem." Axl is dan ook één van de redenen dat ze nu in ieder geval nog niet terugkomt. "Ik vind het altijd een moeilijke vraag. 'You never know', misschien wel ooit. Ik ben nu in ieder geval nog heel gelukkig in Nieuw-Zeeland."

Tekst: Rob Dieleman
Beeld: privé archief Carlijn