‘Ik voel me nu goed in mijn lichaam’

Jake Schilderman, opgegroeid in Grashoek, werd geboren als meisje. In zijn puberteit worstelde hij met zijn gevoelens, maar kon er toen nog niet de vinger opleggen. In het kader van Internationale Transgenderrechtendag op vrijdag 7 augustus doet Jake zijn verhaal.

Vóór zijn transitie was Jake (20), die toen nog Jen heette, een echt meisje-meisje. “Ik droeg vaak jurkjes en had lang haar. Maar als ik foto’s van mezelf rond mijn 15e terugzie, dan zie ik iemand die zich voor zichzelf lijkt te schamen. Ik stond ook altijd in elkaar gedoken alsof ik me wilde verstoppen. Als ik me eerder bewust was geweest van wat er aan de hand was, dan was het veel makkelijker geweest. Dan had ik bijvoorbeeld ook de kleren kunnen dragen die ik wilde dragen.” Terugkijkend was Jake in die periode doodongelukkig. “Ik wist alleen niet waarom. 2015 was voor mij echt een dieptepunt. Ik ben toen uiteindelijk ook van school gewisseld en van havo 3 naar vmbo-t gegaan. Dat is een goede keuze geweest. Ik heb er nieuwe vrienden gemaakt en de school heeft me ook altijd gesteund.”

100 kilo
Het moment dat voor Jake het spreekwoordelijke kwartje viel, weet hij zich nog heel goed te herinneren. “Dat was op een galabal. Ik was er samen met een vriendin heengegaan. In een mooie jurk en alles, ik deed het voor haar, maar ik voelde me zo ongelukkig. Daar kwam ik iemand tegen die ook trans was. Toen ik thuiskwam ging ik erover nadenken en werd het voor mij duidelijk wat er speelde. Er viel in één keer 100 kilo van mijn schouders. Ik heb keihard gehuild. Dit wilde ik helemaal niet. Ik was ook bang en heb het daarna nog een hele tijd weggestopt.” Een veilige tussenstap was voor hem het afknippen van zijn haren. “Dan kon ik alvast een beetje wennen. Ik droeg nog wel jurkjes op vakantie, maar ik merkte dat het me steeds minder boeide hoe mensen over me dachten.”
Tot die tijd kocht zijn moeder altijd zijn kleren. Jake: “Vanaf dat moment ging ik dat zelf online doen. Eerst nog de wat stoerdere meidenkleding en later, in december, op de mannenafdeling.” In dezelfde periode vertelde Jake aan zijn ouders over zijn gevoelens. “Mijn moeder heeft me altijd gesteund. Voor haar is het het belangrijkste dat ik goed in mijn vel zit. Voor de rest van de familie was het wel lastiger, juist omdat ik altijd zo’n meisje-meisje was. Voor hun gevoel klopte dit beeld niet. Ik heb me toen ook wel eens afgevraagd of ik het me zelf niet aanpraatte.”

Wachten
Jake deed eindexamen vmbo-t en stapte toen weer over naar de havo. Tegelijkertijd besloot hij zijn naam te veranderen. “De havo voelde als een nieuwe start. Ik moet ook zeggen dat ik nooit ben gepest op school, iedereen ging er heel goed mee om. Voor de gymlessen had ik bijvoorbeeld een eigen kamertje waarin ik me kon omkleden.” Na zijn eindexamen havo, heeft Jake een tussenjaar genomen. “Om even pas op de plaats te zetten”, legt hij uit. “Er was zoveel gebeurd de afgelopen jaren. Weet je, er bestaat hier ook geen handleiding voor. Je begint eraan en je rolt steeds verder. Het hele transitieproces bestaat voornamelijk uit wachten. Wachten totdat de diagnose wordt gesteld, wachten tot je aan het traject kunt beginnen. Dat levert veel stress op. Afgelopen maart heb ik een borstoperatie gehad en al eerder ben ik gestart met hormonen. Daardoor is bijvoorbeeld mijn stem ook veranderd. Daar was ik erg blij mee. Voorheen had ik echt zo’n schattig piepstemmetje, ik durfde niet eens de telefoon aan te nemen.” Een geslachtsveranderende operatie staat voorlopig niet op de planning. “Dat is nu niet mijn wens. Ik voel me nu goed in mijn lichaam en het kan later altijd nog.” Een kinderwens heeft hij dan ook niet, zegt hij. En relaties heeft hij voor dit moment op een laag pitje gezet. “Ik kom net uit een relatie en wil me vooral richten op mijn studie.”

Na de zomer begint Jake aan een studie rechten in Tilburg. “Ik weet nog niet precies wat ik daar mee ga doen. Ik heb ook nog geen lange-termijn-plannen. Ik zie wel waar het schip strandt. Dingen gebeuren nu eenmaal met een reden. Ik ben positief ingesteld en vind het belangrijk dat iedereen vooral doet waar hij zich prettig bij voelt. Ik ben niemand iets verschuldigd, maar steek tegelijkertijd ook niet mijn kop in het zand. Er bestaan nog best veel vooroordelen over transgenders, maar je kunt niet iedereen over één kam scheren. Trots op jezelf zijn is het belangrijkste.”

Tekst: Marieke Vullings