UIT Peel en Maas Ria Ploegman

Niet iedereen die in Peel en Maas opgroeit, blijft hier ook wonen. HALLO spreekt in de serie Uit… Peel en Maas met oud-inwoners van de gemeente die hun dromen hebben gevolgd en buiten onze gemeentegrenzen terecht zijn gekomen. Deze keer Ria Ploegman (68), opgegroeid in Kessel en nu woonachtig in Weert.

Ria mag dan misschien al 44 jaar niet meer in Kessel wonen, het dorp blijft haar trekken. Niet alleen vanwege familie die er nog woont, maar vooral ook vanwege de Maas. “De Maas is nergens mooier dan in Kessel”, zegt ze stellig. “Die verbinding blijft. Als ik mooie dingen meemaak of als het tegenzit dan ga ik naar de Maas.” En dat terwijl haar moeder haar kinderen vroeger juist verbood om naar het water te gaan. “Ze vond dat veel te gevaarlijk. Natuurlijk ging ik er wel eens stiekem heen en dan zei ik thuis dat ik bij vriendinnetjes ging spelen.” Ria groeide op in een gezin met zeven kinderen, waarvan er een op 13-jarige leeftijd is verongelukt op weg naar zwemles. “Dat is ook de reden dat ik pas op latere leeftijd heb leren zwemmen.”
Ze herinnert zich nog dat ze op haar 3e voor het eerst naar de kleuterschool ging aan de hand van haar grote broer. “Ik vond het daar doodeng en wilde alleen maar naar huis. Stilzitten en luisteren, dat was niets voor mij. Terwijl ik volgens oud-klasgenootjes vroeger juist heel braaf overkwam. Er werd ook gedacht dat ik later het klooster in zou gaan”, lacht ze.

Mini-uniform
Op haar 15e vertrok Ria naar Venlo om intern te gaan bij de zorginstelling Maria Auxiliatrix. Eén keer in de veertien dagen had ze twee dagen vrij en mocht ze naar huis. “In Venlo kwam ik ineens wel in een heel andere wereld terecht. Dat was dé stad. De nonnen bij Maria Auxiliatrix waren ook heel streng. Onze schorten moesten per se een bepaalde lengte hebben. In Heerlen, waar ik later werkte, werd daar veel losser mee omgegaan. Als ik nu wel eens foto’s van vroeger terugkijk, dan lijkt het wel alsof we mini-uniformen droegen.” Na haar opleiding werkte Ria op verschillende plekken, waaronder op de Eerste Hulp in Heerlen en uiteindelijk weer terug bij Maria Auxiliatrix waar ze als instructieverzorgende aan de slag ging. In de tussentijd had ze haar uit België afkomstige man leren kennen die in dezelfde instelling werkzaam was als fysiotherapeut. Een relatie tussen twee werknemers was verboden, dus maakten ze stiekem afspraakjes. “Als we zijn familie in België bezochten dan reisden we tot Roosendaal apart, om daarna samen met de trein verder te gaan. Als het uit zou komen dat we een relatie hadden, zou één van ons moeten vertrekken.” Uiteindelijk werd hun relatie toch bekend. Ria werkte inmiddels in Heerlen toen ze samen gingen wonen. “We waren toen nog niet getrouwd. Dat heeft toen wel wat stof op laten waaien”, grinnikt ze bij de herinnering.

Glazen boek
Na hun huwelijk verhuisden Ria en haar man verschillende keren, wel steeds binnen Limburg. “We hebben er wel eens over gedacht om verder te kijken, hebben het zelfs nog wel eens over emigreren naar Australië gehad, maar er kwam altijd iets tussen.” Uiteindelijk settelden ze zich, Ria was inmiddels zwanger van hun tweede kind, in Weert. “We zijn hier blijven hangen. Al kan ik nog altijd zo mijn spullen pakken en verhuizen.”
Ze komt nog regelmatig in Kessel en dan niet alleen om te wandelen langs de Maas. Onlangs presenteerde ze er namelijk haar eerste boek ‘Voor ik ga’. Verhalen, poëzie en proza schrijven deed ze al langer. Zo verzon ze vroeger sprookjes voor haar kinderen. Het opschrijven van verhalen kreeg een andere betekenis toen ze in de jaren 90 problemen kreeg met haar gezondheid. “Na een aantal operaties werd mijn geheugen steeds slechter of viel ik soms zomaar weg. Ook heb ik een aantal jaren geleden een klein herseninfarct gehad. Ik heb heel veel onderzoeken gehad en het heeft vijftien jaar geduurd voordat men vast kon stellen wat ik had. Een geheugentherapeut moedigde me aan mijn gedachten op te schrijven. Dat heeft ertoe geleid dat ik in Weert samen met met mijn geheugentherapeut een schrijverskring mee heb opgericht. Het boek “Voor ik ga’ is ontstaan door de dagboeken die ik in die jaren heb bijgehouden. Ik ben al een keer eerder benaderd door een uitgever of ik een boek wilde uitgeven, maar dat voelde toen nog niet goed. Ik ben begonnen met glas-in-lood en me te verdiepen in glaskunst. Toen ik het boek aan het schrijven was ben ik enkele van de gedichten uit het boek omgezet in glas. Hierdoor ontstond het glazen boek. Twee jaar geleden ben ik begonnen met het schrijven van ‘Voor ik ga’. Het heeft lang geduurd voordat ik eraan toe was en voor mijn gevoel moesten beide boeken tegelijkertijd worden uitgebracht. Ik wilde de lancering en presentatie van het boek en glaskunst per se doen in kasteel De Keverberg in Kessel. Voor mijn gevoel de perfecte match."

Tekst: Marieke Vullings