Geplukt Ann Philipsen uit Helden

In mei heeft ze nog samen met haar oudste dochter voor een dertigtal toeschouwers in DOK6 gestaan met de voorstelling Broebels. Daarna glipte de musical The West Side Story tussen haar vingers door vanwege coronamaatregelen. Nu zit Ann Philipsen, net als veel mensen, onthand thuis. Deze week wordt de 70-jarige creatieve Heldense geplukt en vertelt ze over haar beleving van coronatijd.

Nadat het podium van het DOK6 Theater in Panningen maandenlang voornamelijk stof aan het vangen was, stond er in juni weer een voorstelling met Ann Philipsen op het programma. "Ik was zo blij dat we weer konden beginnen. Het is een grote investering om een theatervoorstelling te maken, er komt veel bij kijken", legt Ann uit, die zegt stil te worden van de gevolgen van de coronagolf, waardoor het theater momenteel dicht is. "Ik vind het vreemd om dit allemaal mee te maken."

Haar creativiteit verdween volgens Ann toen de eerste coronagolf Nederland bereikte en het land in lockdown ging. "Ik raakte daar boos en opgefokt van. Ik was bang dat alles ophield, omdat al mijn bezigheden in één klap wegvielen. Daar zat ik echt mee. We leven in een onzekere, bijna uitzichtloze tijd. Er is geen stip aan de horizon."

Maar Ann is niet een persoon die bij de pakken neer gaat zitten. Inmiddels is haar instelling veranderd, legt ze uit. In september maakte ze een omslag. "Ieder mens tuimelt wel eens in een gat. Besluiten daarin te blijven zitten simmen, dat doe je jezelf aan. Het maakt me nu minder uit. De gevolgen van het virus werken me niet meer op mijn gemoed. Ik zei tegen mezelf: 'kom op Ann'. Voor de coronagolf wandelde ik al graag, maar tijdens de lockdown ben ik dat intensiever gaan oppakken. Ik ga nu elke dag 1,5 uur naar het bos om te wandelen. Dat doet me goed; ik word er rustig van." Ook bedacht Ann een ochtendritueel. "Dit idee kwam nadat ik het boek van de ijsman weer had gelezen. Ik neem elke dag een koude douche. Als een soort van bezwering zeg ik op het moment dat het ijskoude water over mijn rug loopt: 'corona raus'. Voorheen was ik altijd een koukleum, maar sinds ik dit ritueel doe, niet meer. Ik voel me fit, ik slaap beter en ik ben veranderd. Ik merk dat het goed voelt."

Bang is ze nooit geweest voor het virus. "Nee ik ben ook niet mensenschuw geworden. Ik kan wel zeggen dat ik mazzel heb gehad, want mijn kleindochter waarmee ik in contact ben geweest, kreeg wel corona. Ik heb daarom wel tien dagen huisarrest gehad. Er zijn leukere dingen in het leven. Die dagen las ik veel en keek ik soms Netflix, maar ik heb altijd gezegd dat ik mijn dag niet wil vullen met televisie kijken."

In haar omgeving zag ze buren in de coronatijd het virus oplopen, en de eetmomenten met vrienden werden afgezegd, maar Ann wist zich alleen staande te houden. Dat doet ze al jaren legt ze uit. "Ik ben al 41 jaar alleen en ik geniet van die vrijheid. Mijn eerste man is overleden, en een goede vriend daarna ook, maar ik heb mijn leven weer opgepakt, je hebt geen keuze. Je moet er weer op uit. Ik ben content met het leven dat ik leef. Ik voel me niet zielig of eenzaam. Leuke dingen doe ik nu ook terwijl ik alleen ben. Ja, ik mis soms een maatje, iemand waarmee ik warmte kan delen, maar een geliefde moet in mijn leven passen. Ik geniet van de kleine dingen en van mijn vrijheid en ga mijn interesses na. Die instelling bevalt me goed."

Die interesses liggen momenteel bij schrijven, lezen, schilderen en in de tuin bezig zijn. De woonkamer van Ann hangt vol met haar eigen schilderijen en de kast is gevuld met boeken. "Ik riep 'halleluja' toen we weer mochten starten met de schilderles. We hadden elkaar weken niet gezien. In die weken pakte ik thuis nauwelijks de kwast op, ik heb de inspiratie, de kennis en kunde van Mat van der Heijden nodig. Want wat er in mijn hoofd speelt, staat niet zomaar op een doek. Er lopen wel eens mensen binnen bij mij en als die naar de muren kijken en niets zeggen, dan zegt mij dat genoeg. Maar, ik schilder niet voor het mooi, eerder om het schilderen zelf."

Schrijven staat momenteel op een laag pitje, vertelt Ann. "Ik heb veel inspiratie, maar ik kan het schrijven niet afdwingen. Ik heb geduld. Zo nu en dan vertaal ik nog teksten van Ton van Reen naar het Heldens dialect. Dat brengt me wat en ik krijg er goede zin van."

Tekst en beeld: Jeanine Hendriks