Geplukt Mia Ewalts Panningen

Mia is sinds eind 2019 dorpsondersteuner in Panningen. Ze wordt gezien als een verbinder, bruggenbouwer en een spin in het zorg- en welzijnsweb van Panningen. Haar werk voor de nieuwe stichting SBWIP is haar passie. Deze week wordt Mia Ewalts (62) uit Panningen geplukt.

Als 17-jarige begon Mia een welzijns- en zorgopleiding in Ottersum. "Mijn eerste baan was in een gezinsvervangend tehuis waar ik mensen met een verstandelijke beperking begeleidde. Uiteindelijk merkte ik dat mijn affiniteit meer lag in het welzijnsvakgebied in plaats van in de zorg." Ze bekleedde daarna meerdere functies in de welzijnssector. Eén daarvan was het ondersteunen van consulent mantelzorgers en vrijwilligers.

In 2016 verbrak Dichterbij echter vanwege bezuinigingen het dienstverband met Mia, waardoor ze thuis kwam te zitten. "Stil zitten is niks voor mij. Ik heb daarom veel tijdelijk werk gehad zoals een baan als coach, bij inloophuizen en bij de WMO van gemeente Peel en Maas. Ik rolde van het één in het ander en werd kwartiermaker in Kessel, waar ik meehielp de pilot Hulp bij het Huishouden mee heb opgezet en ondersteund. Daarna werd ik dorpsondersteuner in Maasbree. Ik heb dit werk een aantal jaren met veel plezier gedaan, maar toen de pilot Hulp bij het Huishouden in Panningen werd opgezet, ben ik in Maasbree gestopt. Ik merkte dat het veel was. Meerdere banen tegelijk hebben, vraagt veel energie. Daarom besloot ik voor één baan te gaan."

Haar werk bevalt goed, vertelt Mia. Als dorpsondersteuner helpt ze op een laagdrempelige manier inwoners, die niet zonder hulp, zelfstandig kunnen blijven wonen en die geen of onvoldoende hulp kunnen krijgen van mensen uit hun omgeving voor hulp bij het huishouden of met andere hulpvragen. "Je ondersteunt ze om de kwaliteit van het leven te verbeteren. Vaak zien mensen, die hulp nodig hebben, door de bomen het bos niet meer, waardoor ze te lang wachten om hulp te vragen. Ik maak als dorpsondersteuner verbindingen, adviseer de mensen en verwijs eventueel door. Ik heb ook nauw contact met organisaties en verenigingen in Panningen, zoals de KBO, Dorpsontmoeting en de Zonnebloem. Je kunt mij zien als een spin in het welzijnsweb."

Volgens Mia wordt het gewaardeerd dat er in Panningen één herkenbaar gezicht voor vragen beschikbaar is, dat de lijntjes kort zijn en vooral dat het laagdrempelig is. "De enquête die in september is gehouden onder de hulpvragers bevestigt dit alleen maar. Het is erg dankbaar werk. Dit jaar heb ik zeventig nieuwe aanvragen voor hulp bij het huishouden en veel andere hulpvragen voor de Dorpsontmoeting, maaltijdvoorzieningen of activiteiten binnengekregen. Mensen zijn je dankbaar dat ze geholpen worden en ik vind het heel fijn om hier aan bij te dragen.

Zelf woont Mia al veertig jaar in Panningen. Dat ze als dorpsondersteuner in het dorp woont, heeft volgens haar voor- en nadelen. "Voor sommigen is het lastig om dan objectief te blijven. Maar je moet het werk zelf afbakenen. Het ligt er helemaal aan hoe je met je werk omgaat. Uiteindelijk hebben we ook een beroepsgeheim. Daarnaast ben ik niet iemand die bij iedereen op de koffie gaat in het privéleven."

Dit jaar zit Mia 43 jaar in het vak. Ze heeft dus ook alle veranderingen in de zorg meegemaakt. "Je ziet grote verschillen. Nu wordt er gekeken naar wat mensen nog op eigen kracht zelf kunnen en wat hun omgeving hier aan kan bijdragen. Dat was vroeger niet, er werd toen overal voor gezorgd." Ondanks dat ze over enkele jaren met pensioen kan, ziet ze dit nog niet gebeuren. “Momenteel kan ik mij geen leven zonder werk voorstellen. Het is mijn passie om met en voor mensen te werken. Zo lang ik kan en het leuk vind, blijf ik dit werk doen."

Mia merkt dat de coronaperiode heftig is geweest voor de kwetsbare inwoners. "Zij kampen met angst doordat ze in heftige situaties terecht zijn gekomen. Denk daarbij aan het hebben van zieke partners of zelfs het overlijden van hun naasten. Eenzaamheid komt nog sterker naar voren. Het is triest om te zien wat corona met de mensen doet. Velen vallen enorm terug, zeker als wekelijkse activiteiten wegvallen. Het is geen fijne periode. Inwoners van Panningen die wat willen betekenen, kunnen zich melden."

In haar privéleven heeft Mia ook last van de coronacrisis. Ze mist onder andere het sporten en het spontaan bij iemand op bezoek gaan. "We kunnen niet meer sporten, zoals we gewend zijn. Maar ik ben gaan fietsen en wandelen." Daarnaast mist ze het contact met anderen, zoals familie en vrienden. "Ik zoek bewust niet plekken op die druk zijn. Dat neem je in acht, omdat je werkt met een risicovolle groep. De lol om te winkelen is er ook vanaf. Alles is beperkt geworden. Het spontane is er vanaf momenteel. Door de coronamaatregelen heb ik jaarlijkse tradities gemist zoals de familie- en vriendenbijeenkomsten en de nieuwjaarsreceptie zit er ook niet in. Leuk is anders. Hier moet ik net als iedereen mee 'dealen' en er het beste van maken. Het belangrijkste is dat we gezond blijven en dat we naar elkaar omkijken."

Tekst: Jeanine Hendriks