Geplukt Mario Smits Koningslust

Mario (51) woont samen met zijn echtgenoot Jan (53) en zoons Quinten (13) en Benjamin (12) in Koningslust. Jaren geleden trouwden Mario en Jan in de gemeente, een koets bracht hen naar het gemeentehuis. Volgens Mario waren ze het eerste homostel dat in het dorp elkaar het jawoord gaf en hun receptie werd drukbezocht. "Er kwam geen einde aan de rij. Iedereen wilde een glimp van ons opvangen." Deze week wordt Mario Smits geplukt.

Het ruikt naar versgebakken lekkernijen in de keuken. "Ik heb cake gebakken, dat vond ik wel zo gezellig", zegt Mario. Op de achtergrond klinkt zachtjes Mestreesche liedjes: muziek uit de stad waar hij zijn tienerjaren heeft doorgebracht. Mario woont nu al jaren in Peel en Maas en hoewel hij vloeiend het dialect spreekt en je niet anders zou verwachten, is hij geboren in Den Haag en daar woonde hij tot zijn zevende levensjaar. Mario praatte ooit dus met een harde G. "Ik neem dialecten gewoon heel snel over. Ik ben in mijn leven veel verhuisd door het werk van mijn vader en toen we in Enschede woonden, begon ik ook Tukkers te praten."

Nadat hij met zijn ouders op vele verschillende plekken in het land woonde, verliet hij op zijn 18e het ouderlijk nest om verpleegkunde te gaan studeren in Eindhoven. Tijdens een stapavond ontmoette hij Jan: oorspronkelijk uit Koningslust maar op dat moment wonende in Panningen. De twee werden verliefd. Mario had geen auto om Jan te bezoeken en een goede verbinding met het openbaar vervoer was er niet. "Dus ik stapte regelmatig op de fiets en ik fietste van Eindhoven naar Koningslust. Ik weet niet meer hoelang ik erover deed, maar ik weet wel dat ik binnen een paar maanden bij Jan ingetrokken ben, want we waren het erover eens dat de afstand geen doen was."

Het stel blijft samen en als ze 12,5 jaar samenzijn besluiten ze te trouwen. Een romantisch aanzoek? "Allesbehalve. We wilden een feestje geven vanwege ons jubileum. toen zei Jan: als we dan toch een zaal gaan huren, kunnen we dan niet net zo goed trouwen?" En zo geschiedde.

Mario reed destijds nog fanatiek paard. "Als je ging trouwen dan kon je op de manege het trouwkaartje op het prikbord hangen. En dan kon het zomaar zijn dat er ruiters met paarden naar je bruiloft kwamen, maar van tevoren werd nooit verteld wie er allemaal zouden komen."
Zelf had Mario één wens voor de bruiloft: een koets en deze kwam er. Op de grote dag bleken er ook nog eens twaalf ruiters met paard te komen, die voor en achter de koets reden. "Ongelofelijk, het was echt een verrassing dat het er zóveel waren. We trokken zo door het dorp naar het gemeentehuis. Moet je nagaan hoe dat uit heeft gezien. Er kwamen heel veel mensen kijken." Mario en Jan hadden nog getwijfeld of ze het nodig vonden om een receptie te houden. Uiteindelijk kwam die er toch en dat bleek niet voor niks. "Er kwam een enorme stroom aan mensen voorbij. Er kwam geen einde aan, in positieve zin. Volgens mij waren wij het eerste homostel dat hier trouwde en iedereen wilde even een glimp van het gebeuren opvangen. De mevrouw van de trouwlocatie zei nog dat ze even bang was dat er niet genoeg hapjes zouden zijn, zoveel mensen waren er. Het was geweldig."

Jans ouders hadden een boerderij in Koningslust waarvan het stel de helft kocht en er introk.
Toen Mario en Jan gesetteld waren in hun nieuwe woning ontbrak er nog iets wat ze graag wilden: kinderen. Ze meldden zich aan voor een adoptieproces, wat niet automatisch betekende dat zij daadwerkelijk ook kinderen zouden kunnen adopteren. "Jan had gelezen dat slechts vijf procent van de stellen uiteindelijk ook daar doorheen komt en kinderen kan adopteren. Ik zei tegen Jan: blijf positief, wij horen bij die vijf procent." Mario's stelling bleek waar. In 2008 vlogen ze naar Californië in de Verenigde Staten, waar ze de vier weken oude baby Quinten in hun armen mochten sluiten. Ze moesten twee weken in een hotel verblijven met Quinten totdat alle papieren in orde waren gemaakt en ze naar huis konden vliegen. "Pats boem, je bent ineens een ouder. Normale mensen krijgen een kraamhulp als je net een kindje hebt gekregen, dat hadden wij niet. Ineens moet je alles zelf doen. Gelukkig hadden we mijn schoonzusje onder de sneltoets, die belden we voor geregeld."

De terugreis met hun eerste kindje was bijzonder. "Sta je daar ineens op het vliegveld, twee blanke mannen met een gekleurd kindje. Maar de reacties waren bovenal bijzonder aardig. Alsof de mensen blij waren voor je en konden waarderen wat je doet."
Mario en Jan waren dolblij en mochten het geluk ervaren om zelfs een tweede kindje te kunnen adopteren. In 2010 vlogen ze wederom naar Californië, nu om Benjamin van 1,5 jaar in hun armen te sluiten. Voor Mario en Jan was hun gezin nu echt compleet.

Voordat ze aan het adoptieproces begonnen, vroegen ze zich wel nog af of het gezin goed zou worden ontvangen in het dorp. "We dachten: als het niet gaat lukken in een dorp dan vertrekken we." Maar juist het tegendeel van die gedachten bleek uit te komen. "We zijn zo ontzettend goed ontvangen door het dorp."

Mario is gefrustreerd over de huidige actualiteiten wat betreft adopteren. Nederland heeft onlangs een acute stop op buitenlandse adopties ingevoerd. Een uitgelekt rapport over de rol van de Nederlandse overheid bij adoptiemisstanden heeft hiertoe geleid. "Ik kan me enorm ergeren aan de negativiteit die de laatste tijd aan adoptieprocedures wordt gelinkt. Ik weet dat er advocaten zijn die misbruik maken van alle partijen binnen een adoptieproces, maar om de procedures stop te zetten is de verkeerde manier." Volgens Mario heeft de publiciteit rondom dit onderwerp een enorme impact op adoptieouders en - kinderen. "Welke vragen roept dit wel niet op bij de kinderen? Ik ben blij dat wij in 2018 in Amerika zijn geweest en de biologische familie hebben mogen ontmoeten, zodat onze jongens met hun eigen ogen hebben kunnen zien hoe blij de biologische moeders zijn dat ze bij ons opgroeien."

Mario is blij dat Jan en hijzelf twee kinderen hebben mogen adopteren en dat ze hen een warm thuis kunnen bieden in Peel en Maas. Enkele jaren geleden verhuisde het gezin naar het centrum van Koningslust. Het hele gezin is gek van de vastelaovend en doen zelf al jaren mee met de optocht, waarvoor ze het afgelopen jaar zelfs de eerste prijs in de wacht wisten te slepen. Ook zingt Mario vastelaovesliedjes in het Limburgse dialect. "Met onze groep “Divan Dao” doe ik ook al jaren mee met de liedjes avond. Ik ben een echte Limburger geworden met Haagse roots en ben trots dat ik met mijn gezinnetje in Koningslust mag wonen."