Geplukt Laura Lustermans-Paling Helden

Ze houdt van praten, voorlezen, van muziek en dansen. Ze is een zelfstandige vrouw die al dertig jaar in Helden woont. Nog even en dan verhuist ze naar Brabant. Deze week wordt Laura Lustermans (65) uit Helden geplukt.

Laura is geboren in Utrecht, waar ze opgroeide met een oudere en jongere broer. Tijdens haar eerste studie verhuisde ze naar Leiden om er samen te wonen met haar toenmalige vriend. Na haar studie gaf ze les in Voorburg. Maar toen haar relatie na tien jaar uitging, gooide ze het roer om. "Iedereen heeft wel zo'n moment in het leven dat je denkt 'wat nu'", zegt Laura. "Voor mij was dit zo'n moment." Ze besloot op 29-jarige leeftijd naar Maastricht te verhuizen en aan de studie gezondheidswetenschappen aan de universiteit te beginnen. Daar stortte ze zich in het studentenleven dat ze nooit had gehad. "Ik begon opnieuw en deed wat ik graag wilde. Ik sloot me aan bij een studentenvereniging en had er de tijd van mijn leven. Ik ging veel uit, maar was ook een serieuze student." Bij diezelfde studentenvereniging leerde ze haar man kennen en nog tijdens haar studie gaven de twee elkaar het ja-woord. Na zes jaar mocht Laura haar diploma ophalen, het was toen vijf weken voor de uitgerekende datum van hun tweede kind. "Ik kan het me nog zo goed herinneren dat ik hoogzwanger de trappen van de aula afliep om mijn bul in ontvangst te nemen. Ik moet altijd lachen als ik eraan terugdenk."

Sterk

Laura en haar man waren inmiddels naar Helden verhuisd, omdat haar man in de buurt een baan kreeg. Terwijl hij gemiddeld 70 uur per week werkte, zorgde Laura voor hun drie kinderen en deed ze het huishouden. Daarnaast hadden ze een hond, katten, vogels, cavia's en een hamster. "Het was net een dierentuin. Maar dat ik thuisbleef en voor alles en iedereen zorgde, dat ging vanzelf. Ik heb nooit meer iets met mijn tweede studie gedaan. Het bleek dat ik het helemaal niet leuk vond om met cijfertjes bezig te zijn. Ik heb één sollicitatie de deur uit gedaan. Ik grap altijd dat ik heb gestudeerd om huisvrouw te worden", lacht Laura.

Ondanks het drukke werkschema van haar man, maakten de twee in het weekend tijd voor elkaar vrij. "De weekenden en vakanties waren heilig. We gingen meestal met de caravan naar Zuid-Frankrijk of Spanje. De vakantie begon al vanaf het moment dat we de auto instapten. Ik heb er goede herinneringen aan." Net toen haar man zei eerder dan zijn 65e met pensioen te willen gaan om meer tijd voor zijn gezin te hebben, ging het mis. Er werd kanker bij hem geconstateerd en hij overleed binnen een half jaar. Hij was 47, Laura 52 en de kinderen hadden de puberleeftijd. "Het was een heftige periode. Gelukkig heb ik familie en vriendinnen die me er doorheen hebben gesleept. Het verdriet steekt nog altijd weleens de kop op, zoals met zijn verjaardag en sterfdag. Of soms in het weekend, als anderen met hun partner iets ondernemen. Ik heb weleens nieuwe relaties geprobeerd, maar dan ergerde ik me al snel. Ik ben waarschijnlijk te kritisch", lacht Laura. "Nu pas merk ik hoe sterk mijn man eigenlijk was. Dat ik alleen ben, vind ik nu wel oké. Ik weet dat ik het goed kan en positief in het leven sta. Daar ben ik blij mee."

Voorleesvrijwilliger

In de tijd die ze over had, nadat haar kinderen uit huis gingen, heeft Laura zich in het culturele en vrijwilligersleven gestort. Ze houdt van muziek en dansen en heeft dan ook vijf keer in musicals in Panningen meegespeeld. Daarnaast houdt ze van praten, al zegt ze het zelf, en heeft de afgelopen vijf jaar als presentatrice van nieuwsprogramma op het radiostation en achter de schermen van Omroep Peel en Maas gewerkt. Met Kerst gaat ze nog één keer met de omroep op pad, om verrassingsontbijtjes bij inwoners langs te brengen. "Het is voelt een beetje zoals het tv-programma 'Hello Goodbye', ik vind het geweldig om te doen."
Laura is ook mantelzorger geweest bij mensen met dementie. Het zorgen voor anderen is iets waar ze voldoening uit haalt, net zoals uit voorlezen. Ze is vanuit de bibliotheek Maas en Peel voorleesvrijwilliger geweest. "Tot voor kort heb ik jarenlang bij de dagbesteding in 't Kerkeböske voorgelezen aan ouderen. Ik las graag verschillende korte verhalen voor, zoals sprookjes, actualiteitenverhalen over bijvoorbeeld het milieu, de natuur of een gedichtje van Toon Hermans. Ik las de verhalen niet in een riedel voor, maar gebruikte hoge en lage stemmen én stopte tussendoor om vragen te stellen aan de luisteraars. Ook de jaarlijks terugkerende Nationale Voorleeslunch was altijd erg leuk. Om dan op verschillende dagvoorzieningen binnen de gemeente hét verhaal te mogen voorlezen. Onlangs ben ik met alle vrijwilligerswerk gestopt omdat ik volgend jaar naar Brabant verhuis."

Laura verhuist naar Nuenen, waar haar jongste zoon met zijn vrouw en het kleinkind van Laura wonen. "Mijn huidige huis heeft vijf slaapkamers en mijn kinderen zijn het huis uit. Het is te groot. De andere twee kinderen wonen in Nijmegen en Denemarken. Ik heb niet zoals vele Limburgse families mijn familieleden om de hoek wonen, dus verhuis ik naar een nieuwbouwhuis mét tuin in Nuenen, zodat ik vaak op mijn kleindochter kan passen. Ik wilde niet in een appartement wonen. Ik heb een tuin nodig, want ik ben gek op de natuur." Het huis opruimen en spullen sorteren valt Laura nog zwaar. "Ik heb echt ieder knutselwerkje van mijn kinderen van vroeger bewaard. Dan vraag ik of ze het nog willen hebben en krijg ik als antwoord van de jongens 'ach nee gooi die hele zak maar weg'. Dat doet toch een beetje pijn. Mijn dochter is daar wat milder in. Maar zij woont in Denemarken, dus voor haar moet ik de zak laten liggen tot ze in december op bezoek komt." Voor de komende maanden heeft Laura in elk geval nog een heel project voor de boeg, maar het is voor een goed doel. "Ik ben in elk geval klaar voor een nieuwe frisse start."

Tekst en beeld: Roosje Delsing