Met pijn in het hart nam Wim Hermans afscheid als wethouder

Na een politieke carrière van 24 jaar besloot Wim Hermans in juli vorig jaar vanwege gezondheidsklachten te stoppen met zijn werk als wethouder. Inmiddels is hij hersteld en geniet hij van zijn vrije tijd. Hij kijkt met goede herinneringen terug op de tijd dat hij politiek actief was.

Dat Wim met een burn-out kampte, kwam voor hem als een verrassing. Zelf gaf hij collega's vaak advies om rust te nemen, achteraf bleek dat hij zijn eigen advies ook beter had moeten toepassen. "Ik had nooit gedacht dat het mij zelf zou overkomen. Stress had ik wel, maar geen werkstress. Uiteraard had ik te maken met pittige dossiers, maar dat hoort bij politiek. De dossiers leverden geen zware last op die me dermate kon beïnvloeden." Volgens Wim konden anderen niet aan hem merken dat hij met minder concentratie aan het werk was. "De klachten uitten zich vooral lichamelijk. Mei vorig jaar begon ik steeds minder nachtrust te krijgen, omdat ik me begon druk te maken over kleine dingen. 's Nachts bleef ik piekeren. De stopknop deed het niet meer."

Rust
Op advies van de dokter besloot Wim zijn werk neer te leggen, ondanks dat het moeilijk was om zijn klachten toe te geven. "Met pijn in mijn hart besloot ik te stoppen. Door een pas op de plaats te maken, kwam ik weer tot rust. Dat merkte ik al binnen een paar weken. Het liefste wilde ik weer beginnen na een paar weken, maar ik kreeg het advies om dit niet te snel te doen. Ook omdat er een buikoperatie gepland stond. De organisatie, mijn gezin en ikzelf waren er niet bij gebaat als ik weer begon met werken. Ik was al van plan om niet meer met de verkiezingen mee te doen, maar mijn doel was om de periode tot aan het aanstellen van het nieuwe college af te ronden. Achteraf vraag ik me af waarom ik dat laatste jaar per se wilde afsluiten. Ik ben blij dat ik het niet heb gedaan."

Ondanks dat het werk als wethouder 24/7 doorgaat en dat een hoge werkdruk oplevert, heeft Wim veel voldoening uit zijn wethouderschap gehaald. "Het werk is pittig en qua tijdsmanagement lastig. Je moet er tegen kunnen om 's avonds aan het werk te zijn. Dat heb ik zelf nooit als een belasting ervaren. Mijn partner was het vanwege mijn verenigingswerk en schoolwerk gewend dat ik 's avonds weg was. Zij vond het heel fijn om in weekenden mee te gaan naar sportwedstrijden of evenementen."

Aanraden
In zijn politieke carrière heeft Wim zowel goede als tragische momenten meegemaakt. “Als bestuurlijk trekker mocht ik samen met velen en met de raad werken aan de realisaties en innovaties van zeven gemeenschapshuizen, vele bestemmingsplannen, het grote bestemmingsplan buitengebied vanuit vier gemeenten en het waarderingssubsidiebeleid met meer dan 250 verenigingen. Ook werkten we samen aan de bouw van vijf scholen, vier sportparken, zeven afzonderlijke sportaccommodaties, twee centrumplannen met wonen, zorg en voorzieningen en heb ik de voortzetting en doorontwikkeling van ons sociaal beleid vorm mogen geven.” Ook was hij als locoburgemeester aanwezig bij het OLS, waar Meijel won en maakte hij het hoogwater in Baarlo mee in 2002. "Een bijzonder moment was in 2004 toen in Maasbree in de bank een gijzeling plaatsvond. Dat was een spannend tijd." Het wethouderschap heeft Wim ook veel opgeleverd, geeft hij aan. "Ik heb veel mensen leren kennen en ben achter de drive van ondernemers gekomen. Dat had ik voor geen goud willen missen. Ik kan het iedereen aanraden."

De toekomst van de gemeente ziet Wim positief in. Op sociaal en economisch punt staat Peel en Maas er volgens hem relatief goed voor. "Daar mogen we zeker niet over klagen. Wel zijn er problematieken waarover zorgen zijn, denk aan stikstofregels en de woningnood. Dat gaat me aan het hart en daarom blijft mijn belangstelling en betrokkenheid voor de gemeente aanwezig."

Kinderen en kleinkinderen
Ook Wims eigen toekomst ziet hij rooskleurig is. "Het is wennen om weer thuis te zitten, maar het is fijn om weer baas te zijn over mijn eigen agenda en dat van het gezin. Ik vind het prachtig om tijd te steken in mijn kinderen en kleinkinderen. Vanuit vroeger ben ik een verenigingsmens en daar heb ik nu weer tijd voor. Dat is een mooie invulling van mijn vrije tijd. Ook geniet ik van de natuur en ga ik regelmatig met mijn vrouw fietsen. Door mijn burn-out heb ik veel over mezelf geleerd; ik kan sneller een pas op de plaats maken en nee zeggen. Ik maakte in het verleden altijd tijd. Ik heb nu ook besloten om me inhoudelijk niet meer bezig te houden met de politiek. Wel sta ik ervoor open om anderen te coachen en advies te geven."

Tekst: Jeanine Hendriks
Beeld: Stefan Koopmans