Lilian Nijskens Grashoek

Dat rennen Lilians grote passie is, staat als een paal boven water. Het is voor haar een vorm van therapie, maar ook een hobby waar ze intens van geniet en blij van wordt. Deze week wordt Lilian Nijskens (57) uit Grashoek geplukt.

Lilian werd 57 jaar geleden geboren op de Spiesberg in Grashoek in het huis waar momenteel haar broer woont. Een tijdje woonde ze met haar man Wil in Panningen, maar toen ze de mogelijkheid kregen om op de Spiesberg een champignonkelder met bedrijfswoning te kopen, verhuisden ze weer naar Grashoek. "Het was de bedoeling om de champignonkelder te verbouwen om daar te gaan wonen. Via de gemeente kwamen we erachter dat de grond naast de kelder ook bouwgrond was. We hebben toen besloten zelf een huis te gaan bouwen. Om de kosten te drukken, hebben we alles zelf gedaan, ook al hadden we daar geen ervaring in. Ongeveer vijf jaar hebben we erover gedaan om het huis te bouwen. Na acht jaar hadden we ook de grond er omheen klaar."

Energie
Een aantal maanden later kreeg Lilian een ongeluk dat haar leven veranderde. "Er knalde iemand met zijn auto achter op mijn auto. Ik was voorheen nooit kapot te krijgen, maar dat ongeluk heeft me enorm veel energie gekost. In mijn revalidatietijd heb ik besloten om te gaan hardlopen. Ik dacht: als ik ga rennen, dan krijg ik energie en word ik weer fitter. Ik downloadde de Evy-app en in drie maanden tijd kon ik 3 kilometer rennen. Toen ik aan de eerste hardloopwedstrijd besloot mee te doen, kwam ik meteen op het podium terecht. Hierdoor begon ik doelen voor mezelf te stellen." Inmiddels is Lilian besmet met het hardloopvirus. "Hardlopen is echt mijn passie. Ik heb het geluk dat ik een lichaam heb gekregen waar je hard mee kan rennen. Uiteraard doe ik daar ook alles voor en daar geniet ik intens van."

Voor Lilian werkt het rennen namelijk therapeutisch. Omdat Lilian in het verleden meerdere ongelukken heeft gehad met zowel de fiets als auto, is bij haar onlangs niet aangeboren hersenletsel geconstateerd. Dagelijkse bezigheden die voor eenieder normaal zijn, zijn voor Lilian niet vanzelfsprekend. "Ik wil een zo normaal mogelijk leven leiden en niet zielig gevonden worden. Toch moet ik elke dag rekening houden met de prikkels die ik moet verwerken van alledaagse dingen. Wanneer ik een dag ga trainen voor het hardlopen, kan ik de rest van de dag niks meer doen. Dan heb ik echt rust nodig. Zonder hardlopen ben ik helemaal aan huis gebonden, omdat ik niet meer kan werken."

Verpleegkunde
Dertig jaar lang werkte Lilian als verpleegkundige in het ziekenhuis in Venlo. Toen ze nog een tiener was, wilde ze al arts worden. "Biologie vond ik geweldig. Omdat ik eerst de havo had afgerond, besloot ik fysiotherapie te gaan studeren. Ik nam een kamer in Nijmegen, maar al snel bleek dat dat niks voor mij was. Ik was 16 jaar, een verlegen meisje en kreeg al snel heimwee." Na een tussenperiode van twee jaar solliciteerde ze dan toch in Roermond voor de opleiding verpleegkunde. "Vier jaar heb ik op allerlei afdelingen gewerkt en daarna heb ik twee jaar op de ic en hartbewaking gewerkt. Vanwege mijn lichamelijke klachten ben ik twee jaar geleden moeten stoppen. Ik heb altijd sociaal werk gehad en dat mis ik wel."

Een verjaardag bezoeken of een terrasje pakken met vrienden zit er namelijk niet in. Voor Lilian geven dat soort activiteiten te veel prikkels, waardoor ze ziek wordt. "Ik zit momenteel nog in de fase waarin ik de ziekte moet accepteren. Omdat ik erg aan huis gebonden ben, ben ik heel blij dat ik hardlopen als passie heb gevonden. Daardoor heb ik een hobby waarvoor ik de deur uit kan. Daarnaast zorgt het rennen ervoor dat de prikkels minder worden. Veel mensen begrijpen niet dat ik wel kan rennen, maar niet kan werken, maar hardlopen is voor mij therapie. Het levert mij juist gezondheidsvoordelen op."

Gedrevenheid
In plaats van lange afstand lopen, is Lillian enkele jaren geleden overgeschakeld naar sprinten. Die interesse werd voor het eerst aangewakkerd tijdens een clinic bij de hardloopvereniging van Helden. "Omdat die clinic zo goed verliep, had ik meteen in mijn hoofd om wedstrijden te gaan lopen. Ik ging voor een medaille en dat lukte tijdens de eerste indoorwedstrijd. Op de 60 meter sprint haalde ik een zilveren medaille. In 2019 behaalde ik tijdens het Nederlands Kampioenschap goud op de 100 meter sprint. Tijdens een wedstrijd ga ik voor het maximale, waardoor ik enkele dagen moet herstellen. Mijn gedrevenheid is een valkuil." Haar volgende doel is meedoen aan het EK en een medaille winnen. "Ik ben in het weekend van 28 en 29 mei Nederlands kampioen geworden op de 100 en 200 meter sprint in Harderwijk. Ik ben erg blij met deze behaalde resultaten. Nu train ik voor de Europese Kampioenschappen. Voordat ik me inschrijf, moet ik op zijn minst EK-waardig zijn, anders ga ik niet. Zonder hulp van mijn therapeuten en vooral van mijn partner, zou dit nooit lukken."

Haar partner Will is namelijk haar grootste steun en toeverlaat. Hij geeft haar alle ruimte om te trainen. "In de coronalockdown heeft hij voor mij ook een eigen sportschool in huis gemaakt, zodat ik mijn krachttraining kon blijven doen. Tijdens wedstrijden is hij ook een trouwe supporter en zal hij altijd voor mij de tassen dragen. Hij weet hoe belangrijk het rennen voor me is en zal mij daar altijd in steunen. Will is een lot uit de loterij."


Tekst: Jeanine Hendriks