Ann Hermans Maasbree

Deze creatieve dame heeft vanwege haar werk de hele wereld gezien, maar volgens haar is thuiskomen het fijnste wat er is. Al ruim vijftig jaar woont ze in Maasbree, in een zelfgebouwd huis waarin zich ook een kunstatelier bevindt. Dat is de plek waar Ann haar passie kan uitoefenen. Deze week wordt Ann Hermans (73) geplukt.

Ann groeide op in een gezin met elf kinderen en twee hardwerkende ouders die een boerenbedrijf runde. Augurken en aardbeien plukken en asperge steken waren aan de orde van de dag. "Van mijn ouders heb ik geleerd om hard te werken. We waren een fijn gezin en zijn dat nog steeds. Om de drie maanden zie ik mijn broers en zussen en halen we samen anekdotes op."

Mode
Op haar 21e ging Ann het huis uit en bouwde ze samen met haar man het huis waarin ze momenteel al 52 jaar wonen. Het atelier in het huis is de plek waar Ann zich het liefste bevindt. In haar leven heeft ze heel wat opleidingen afgerond, maar de opleiding tot beeldend kunstenaar heeft haar nog het meeste gebracht. Toch is ze pas op latere leeftijd beeldende kunst gaan vervaardigen. 25 jaar lang was Ann namelijk het gezicht van een mode atelier. Dat balletje is gaan rollen toen ze werd benaderd voor een talentenjacht in het Mafcentrum. "In de pauze werd er een missverkiezing georganiseerd en ik kreeg de vraag of ik de kleding wilde maken. Mijn eigen kleding maakte ik al langer, dus heb ik ja gezegd op die vraag." Dat was het begin van een carrière waarin Ann grotere modeshows heeft gegeven. "Ik heb ontzettend hard gewerkt, plezier gehad en veel van de wereld gezien. Ook een wereld die niet echt is. Glitter en glamour bestaat niet, dat wordt gemaakt. Ik ben te nuchter om met die wereld mee te gaan. Het mooiste van een reis naar het buitenland was het thuiskomen."
Na 25 jaar was het genoeg voor Ann en stopte ze met mode ontwerpen. "Het werd me teveel. Mijn laatste show gaf ik in het thema knopen. De beeldhouwer Shinkichi Tajiri is mijn inspiratie geweest voor de 46 creaties die ik tijdens de show heb gepresenteerd."

Beeld
Stoppen met mode betekende het begin van de beeldende kunst. Negen jaar lang leidde Ann zich op in de beeldende kunst en schilderkunst. "Het grote verschil tussen mode en beeldende kunst is de zwaarte van het materiaal. Een groot bronzen beeld weegt al snel 150 kilo. Het voordeel van de modewereld is dat ik wel makkelijk verhoudingen kan uitmeten." In het laatste werk van Ann zijn die verhoudingen goed te zien. Ze heeft namelijk één op één een beeld gemaakt van het gezicht van Geer van der Veer, een bekende Venlonaar die een carnavalswinkel in de stad runde. Hij was de drijvende kracht achter de ontwikkeling van de Jodenstraat tot beeldenstraatje. Baer de Woers, Marokko en Pienda Wullum waren in de jaren tachtig de eerste stadsfiguren die een beeldje kregen in de straat. Daar kwamen nog de beelden van Frans Boermans, ook gemaakt door Ann, en Sef Cornet bij. "Ik vond dat Geer ook een beeld verdiende. Nadat ik enkele maanden aan het beeld heb gewerkt, is het werk af, alleen de zuil moet nog geleverd worden. De verwachting is dat het beeld rond carnaval wordt onthuld." Aanvragen voor portretbeelden krijgt Ann wel vaker. Zo maakte ze voor meerdere particulieren borstbeelden. "Enkele beelden zijn verkocht in Amerika, Denemarken en Afrika. Ook mijn kleinkind heeft model gestaan voor een beeld. Ik probeer de personen zo realistisch mogelijk weer te geven."

TK: Emotie
Anns kunst is te omschrijven als veelzijdig. Een belangrijk element dat vaak terugkomt in haar werk is emotie. "Het thema oorlog heb ik ook altijd interessant gevonden. Dat thema was de basis voor enkele heftige schilderijen, waarbij de emotie te herkennen is. In mijn werk is altijd een hoge sensitiviteit te zien." Haar gedrevenheid en emotionele kant zijn echter wel valkuilen geweest die een burn-out veroorzaakten. "Ik ging vaak 's nachts door met mijn werk, omdat ik dan in de flow zat. Achteraf gezien heb ik te veel gedaan. Door de burn-out is mijn energie nog altijd wat lager, waardoor ik mijn werk op een lager pitje heb gezet. Ook heb ik na de coronaperiode een rugoperatie gehad en twee nieuwe heupen gekregen. Daar heb ik geen erg in, ik zie de operaties als een godsgeschenk. Ik ben blij dat de medische wereld bestaat. Daarnaast voel ik me geestelijk nog 35. Ik ben een positief persoon van aard en het leven gaat ook gewoon door."

Positiviteit brengt ze ook aan een Oekraïens gezin dat al een aantal maanden op Anns adres woont. Het gezin met kinderen van 12 en 3 verblijft in het appartement dat aan het huis van Ann grenst. "Inmiddels wonen ze al vier maanden bij ons. Ze hebben een eigen ingang en dus een eigen plek. Het zijn fijne mensen die ook echt willen werken. De vader runde twee horecazaken in Odessa aan de Zwarte Zee en is met een paar rugtassen deze kant op gekomen. Omdat hij zijn kinderen niet in Oekraïne wil laten opgroeien, heeft hij al uitgesproken in Nederland te willen blijven. Ik heb voor hem een baan geregeld in een horecazaak, waar hij nu fulltime werkt. Ik vind de situatie in Oekraïne verschrikkelijk. Wij klagen dat energie te duur is geworden, maar deze mensen hebben helemaal niks meer. Ik vind het fijn dat we wat voor ze kunnen betekenen."

Toekomst
Ondanks dat de druk van het werken eraf is, geeft Ann aan dat kunst haar hele leven nog in haar greep houdt. "Ik blijf kunst maken, maar wel op de momenten dat ik er zelf in in heb. Ik doe het nog altijd graag en het is leuk dat ik die gave heb."

Tekst: Jeanine Hendriks
Beeld: Frans Hermans