Wij versus zij

10-5-2017 door: Jills
Gehoord op donderdag 4 mei 2017: “Dodenherdenking interesseert mij echt helemaal niets. Het doet mij echt niets.” Het werd letterlijk tegen me gezegd. Niet één keer, maar meermaals, door meerderen. Lieve mensen, als ik een oud-Hollandse klomp had, dan was ‘ie op dat moment gebroken.

Hoe kunnen mensen zo onverschillig zijn? Hoe kan dit niets met je doen? Dat was het enige wat ik me af kon vragen en waar ik ’s nachts ook even van wakker lag. Godzijdank ben ik opgevoed met het belang van geschiedenis, waardoor ik veel waarde hecht aan het weten en het herdenken van het verleden. Dat maakt voor mij zulke opmerkingen ook onbegrijpelijk. Geschiedenis maakt de toekomst, dus van de geschiedenis zouden we moeten leren. Toch? De realiteit laat het nog niet altijd zien.

Het was ‘wij versus zij’ tijdens de Tweede Wereldoorlog. Wat de dodenherdenking nu zo van belang maakt is dat anno nu, anno 2017, onze samen­leving nog steeds gebonden wordt door ‘wij versus zij’. Het pleidooi voor eensgezindheid raakt ondergeschoven door bitterheid, afgunst, het meten met twee maten en de constante behoefte om de vergelijking tussen wij en zij te maken. Leren we het dan nooit? Moet het eerst weer fout gaan, mede door onverschilligheid, voordat we tot inkeer komen?

We herdenken de doden, zowel slachtoffer, held als mis­dadiger, om niet te vergeten hoe erg het ooit uit de hand liep. Om niet te vergeten hoeveel mensen het leven lieten om de wereld weer eensgezinder te maken. We herdenken nu, met in het achterhoofd ook de oorlogen van nu. We herdenken, opdat we ooit een ander verhaal kunnen vertellen: het verhaal van vrede en onze geslaagde samenleving, waarin ‘zij’ ook ‘wij’ zijn. En dat is iets dat iedereen aangaat en iedereen zou moeten interesseren.

Jill

Disclaimer | Copyright© 2017 Kempen Media b.v. | Ontwerp & realisatie Kempen Communicatie
Kempen Media b.v. is partner van Kempen Communicatie b.v.
Kempen Communicatie: Strategie, Creatie, Realisatie